Referentie · Amerikaanse belasting · landenpagina's

De Amerikaanse estate tax: het geval van de Italiaanse ingezetene

Wat het Italiaans-Amerikaanse verdrag concreet verandert voor een Italiaanse ingezetene die op Amerikaanse beurzen genoteerde ETF's aanhoudt.

← De Amerikaanse estate tax: het algemene mechanisme

Een verdrag van 1955, uit een andere generatie

Italië en de Verenigde Staten zijn verbonden door een verdrag over nalatenschappen van 30 maart 1955 — een zogenaamd “situs”-verdrag, uit een generatie ouder dan de domicilieverdragen. Het verschil is niet cosmetisch: een situsverdrag onttrekt geen goederen aan de Amerikaanse fiscus. Het stelt gemeenschappelijke regels vast om te bepalen WAAR elk goed is gelegen, organiseert een krediet tussen beide staten en legt elk een minimale vrijstelling op. De bescherming bestaat, maar verloopt via de rekenkunde, niet via de toewijzing.

Het lot van de ETF's: ze blijven binnen het Amerikaanse bereik

Dit is het punt dat Italië onderscheidt van de tot dusver in deze reeks behandelde landen. Waar het Franse, Duitse, Britse, Nederlandse of Oostenrijkse verdrag de effecten toewijst aan de staat van het domicilie — en ze dus aan de estate tax onttrekt —, redeneert het verdrag van 1955 via de ligging van de goederen: aandelen worden geacht gelegen te zijn waar de vennootschap die ze heeft uitgegeven is opgericht. De Amerikaanse aandelen en ETF's van een Italiaanse ingezetene blijven dus US-situs goederen, binnen het bereik van de estate tax, precies zoals onder het gemene recht. Alles rust dan op de becijferde bescherming uit de volgende paragraaf — die, in de praktijk, alles verandert.

Dubbele aanknopingen

Amerikaanse staatsburgers die in Italië wonen, dubbele nationaliteiten en vermogens die aan beide staten zijn verbonden, vallen onder eigen regels — het verdrag van 1955 behandelt deze situaties met de instrumenten van zijn tijd, minder verfijnd dan de moderne tie-breakers. Voor hen volstaat deze pagina niet.

De bescherming: de evenredige vrijstelling

De centrale bepaling van het verdrag verplicht de staat die op grond van situs belast, de vrijstelling te verlenen die hij zou hebben verleend als de overledene daar gedomicilieerd was geweest — naar rato van het aandeel van de goederen dat hij feitelijk belast in wat hij bij domicilie zou hebben belast. Toegepast op de Verenigde Staten van vandaag: de nalatenschap van een Italiaanse ingezetene heeft recht op een fractie van de federale aftrek van $ 15 miljoen, evenredig aan het gewicht van zijn Amerikaanse component in zijn wereldwijde vermogen. Het verdrag verbiedt bovendien om de buitenlandse goederen mee te tellen bij het vaststellen van het tarief.

De rekenkunde is dezelfde als die van het naar rato berekende Frans-Duitse krediet — ditmaal toegepast op de ETF's zelf, aangezien zij in de grondslag zitten. Een voorbeeld: een Italiaanse ingezetene laat een wereldwijd vermogen van $ 4 mln na, waarvan $ 800.000 aan Amerikaanse ETF's. Zijn effectieve vrijstelling bedraagt $ 15 mln × (0,8 / 4) = $ 3 mln — ruim boven de belastbare component: belasting nul. En de algemene regel houdt stand, identiek: zolang het wereldwijde vermogen onder de federale aftrek blijft, dekt de evenredige vrijstelling altijd de Amerikaanse component. Het verschil met de moderne verdragen is dus niet het becijferde resultaat van vandaag — het is de structuur: hier hangt de bescherming af van het niveau van de Amerikaanse aftrek, die het Congres kan verlagen; daar berust ze op een toewijzing die alleen een heronderhandeling zou kunnen ongedaan maken.

De langstlevende echtgenoot

Het verdrag van 1955 bevat aan Amerikaanse kant geen conventionele huwelijksaftrek — dat mechanisme behoort tot de latere generaties. Overdrachten tussen echtgenoten die de Amerikaanse component betreffen, genieten de evenredige vrijstelling zoals de rest, en vervolgens het gemene recht voor niet-ingezetenen, dat duidelijk minder gunstig is dan dat voor staatsburgers. Paren bij wie de Amerikaanse component aanzienlijk is ten opzichte van het wereldwijde vermogen, hebben hier een echt onderwerp voor structurering.

De procedure, altijd

Evenredige vrijstelling betekent niet afwezigheid van een dossier — het is zelfs het tegendeel: om ervan te genieten, dient de nalatenschap Form 706-NA in, claimt daarin het voordeel van het verdrag, en moet het wereldwijde vermogen DOCUMENTEREN (dat bepaalt immers het naar rato). De bevriezing door de broker tot het overdrachtscertificaat, de termijnen in maanden, de overlevingsliquiditeit van de erfgenamen die buiten Amerikaanse rekeningen moet worden gepland: alles wat de algemene pagina beschrijft, is van toepassing — met een zwaarder dossier dan in de landen met toewijzing, aangezien de wereldwijde inventaris deel uitmaakt van het bewijs.

Aan Italiaanse kant

Italië belast de nalatenschap van een ingezetene op zijn wereldwijde vermogen — Amerikaanse ETF's inbegrepen — maar zijn imposta di successione is een van de zachtste van Europa: 4% voor de echtgenoot en de rechtstreekse afstammelingen boven een vrijstelling van € 1 miljoen per begunstigde, meer voor andere verwantschapsbanden. Het verdrag coördineert beide belastingen via een krediet. Voor veel Italiaanse families is de effectieve Italiaanse belasting op een ETF-component laag of nul — wat des te zichtbaarder maakt dat het wezenlijke van de Amerikaanse inzet procedureel is.

Antwoorden in het ontwerp

Voor de Italiaanse ingezetene lijkt het praktische resultaat van vandaag sterk op dat van de “moderne” landen: Amerikaanse belasting nul zolang het wereldwijde vermogen onder de federale aftrek blijft, en volledige procedurele wrijving. Maar twee ontwerpnuances komen erbij. Ten eerste is de bescherming REKENKUNDIG, niet structureel: ze volgt het niveau van de Amerikaanse aftrek — een politieke parameter. Ten tweede is het 706-NA-dossier veeleisender (wereldwijde inventaris te documenteren). De UCITS-vervanging wint hier dus een argument dat de landen met toewijzing haar niet geven: ze schaft niet alleen de procedure af, ze haalt structureel een activum uit de grondslag dat er, krachtens verdrag, in blijft. Voorbereid dossier, liquiditeit van de erfgenamen buiten Amerikaanse rekeningen, en — voor vermogens dicht bij de aftrek of met dominante Amerikaanse componenten — een echt UCITS-gesprek met een professional.