Referentie · Amerikaanse belasting · landenpagina's

De Amerikaanse estate tax: het geval van de Britse ingezetene

Wat het Amerikaans-Britse verdrag concreet verandert voor een in het Verenigd Koninkrijk gedomicilieerde persoon die op Amerikaanse beurzen genoteerde ETF's aanhoudt.

← De Amerikaanse estate tax: het algemene mechanisme

Een verdrag uit 1978, dat alleen is gebleven

Het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten zijn verbonden door een verdrag over nalatenschappen en schenkingen uit 1978, van kracht sinds 1979. Anders dan de Franse en de Duitse verdragen is het nooit door een protocol gemoderniseerd: het is de oorspronkelijke tekst die van toepassing is. Hoewel het in de zin van onze tabel een “moderne” verdrag is — het wijst de heffingsrechten toe op basis van het domicilie — beschermt het toch via mechanismen die het eigen zijn: hier geen naar rato berekend krediet, maar een bijzonder plafond dat hieronder wordt beschreven.

Het lot van de ETF's: toewijzing aan het domicilie

De toewijzingslogica is dezelfde als in de Franse en de Duitse verdragen: de staat van het domicilie van de overledene belast het geheel; de andere staat behoudt alleen een heffingsrecht over opgesomde categorieën — het onroerend goed dat zich daar bevindt en de activa van een vaste inrichting of een vaste basis die daar opereert. Effecten behoren daar niet toe: de Amerikaanse aandelen, fondsdelen en ETF's van een in het Verenigd Koninkrijk gedomicilieerde persoon die geen Amerikaans staatsburger is, zijn alleen in het Verenigd Koninkrijk belastbaar. Net als bij de Franse of de Duitse ingezetene is het geen krediet dat de Amerikaanse belasting tot nul terugbrengt: het is de verdragsmatige toewijzing die haar bij voorbaat uitsluit.

De uitzondering van de Amerikaanse staatsburger

Het verdrag bevat een vrijwaringsclausule — eng, maar reëel — ten gunste van de Verenigde Staten voor hun staatsburgers: een Amerikaans staatsburger die in het Verenigd Koninkrijk is gedomicilieerd, blijft binnen het bereik van de estate tax. Personen met een dubbele nationaliteit, voormalige houders van een green card en recente geëmigreerden vallen onder eigen regels: voor hen volstaat deze pagina niet.

Geen naar rato, maar een plafond

Voor de goederen die de Verenigde Staten nog wél kunnen belasten bij een in het Verenigd Koninkrijk gedomicilieerde persoon — in de eerste plaats het Amerikaanse onroerend goed — voorziet het verdrag van 1978 niet in het naar rato berekende krediet van de Franse en de Duitse protocollen. Het bevat iets anders: een clausule die de Amerikaanse belasting beperkt tot het bedrag dat de overledene zou hebben betaald als hij onmiddellijk vóór zijn overlijden in de Verenigde Staten gedomicilieerd was geweest.

De draagwijdte van deze clausule is van schaal veranderd door de federale vrijstelling: met 15 miljoen dollar per persoon in 2026 (een bedrag dat permanent en geïndexeerd is gemaakt), betaalt een Amerikaanse ingezetene niets zolang zijn belastbaar vermogen onder de vrijstelling blijft. Het verdragsplafond geeft dit resultaat door aan de Britse ingezetene: voor een wereldwijd vermogen onder de federale vrijstelling is de Amerikaanse belasting nul — langs een andere weg dan de Frans-Duitse naar rato, maar met dezelfde praktische conclusie.

De langstlevende echtgenoot

Het verdrag staat de in het Verenigd Koninkrijk gedomicilieerde persoon bovendien toe om, voor de goederen die de Verenigde Staten kunnen belasten, de huwelijksaftrek op te eisen alsof hij in de Verenigde Staten gedomicilieerd was geweest — genoeg om het merendeel van de blootgestelde overdrachten tussen echtgenoten te neutraliseren, onder voorwaarden. Voor de ETF's speelt de vraag niet: ze vallen door de toewijzing aan het domicilie al buiten het Amerikaanse bereik.

Wat niet verandert: de procedure

De verdragsmatige toewijzing sluit de belasting uit, niet de wrijving. Bij overlijden bevriest de Amerikaanse broker de activa tot het overdrachtscertificaat van de IRS; om dat te verkrijgen dient de nalatenschap Form 706-NA in en roept daarin de toepassing van het verdrag in. Geen belasting, een volledig dossier, doorlooptijden in maanden: alles wat de algemene pagina beschrijft, blijft waar voor de Britse ingezetene. De overlevingsliquiditeit van de erfgenamen wordt buiten de Amerikaanse rekeningen gepland.

Aan Britse kant

Wat de Verenigde Staten loslaten, belast het Verenigd Koninkrijk volgens zijn eigen regels: de inheritance tax treft de nalatenschapsmassa tegen 40% boven de nil-rate band (£325,000, in voorkomend geval aangevuld met de woningvrijstelling), waarbij de Amerikaanse ETF's van een overledene die binnen het Britse bereik valt, net als elk ander activum in de wereldwijde grondslag worden opgenomen. Let op: het Verenigd Koninkrijk hervormde in 2025 de persoonlijke grondslag van zijn successiebelasting — waarbij de long-term residence de historische notie van domicile vervangt — terwijl het verdrag zelf in termen van domicile blijft redeneren: de samenhang van beide regimes is precies het soort vraag dat met een professional wordt behandeld.

Antwoorden in het ontwerp

Voor de in het Verenigd Koninkrijk gedomicilieerde persoon die geen Amerikaans staatsburger is, sluit het beeld aan bij dat van de Franse of de Duitse ingezetene: Amerikaans fiscaal risico op de ETF's uitgesloten door de toewijzing, procedurele wrijving volledig (bevriezing, 706-NA, doorlooptijden), Amerikaanse onroerend-goed-component beschermd — hier door het plafond “als een Amerikaanse ingezetene” in plaats van door een naar rato — zolang het wereldwijde vermogen onder de federale vrijstelling blijft. De antwoorden in het ontwerp zijn dezelfde: een voorbereid nalatenschapsdossier, liquiditeit van de erfgenamen buiten de Amerikaanse rekeningen, UCITS-substitutie voor wie zelfs de procedure wil schrappen. Daar komt een specifiek Britse waakzaamheid bij: de hervorming van 2025 kan de grens van het Britse bereik verschuiven voor internationale trajecten.